Raling Gompa, een ware pelgrimstocht…

Lieve mensen allemaal,

Sinds gisterenavond zijn we goed en wel terug gekomen van onze trekking. En het mag gezegd dat het een ware beproeving voor ons beiden is geweest. De grote boosdoener in het hele verhaal is de diarree die te pas en te onpas het ons beiden knap moeilijk maakte.

Dit fysiek ongemak heeft ertoe geleid dat ons vertrek met 3 dagen moest uitgesteld worden en dat de oorspronkelijke 6-daagse tocht tot vier dagen werd ingekort.

Maar… we hebben het gehaald… en ja we hebben het met momenten erg moeilijk gehad want Mister Diarrhea bleef onderweg onze trouwe metgezel en kreeg daarna nog gezelschap van Miss High Altitude die ons letterlijk de adem benam.

Het was wel een bijzondere tocht als je weet dat Chhitup, de verantwoordelijke van Head Nepal, onze gids was.

We zijn verbaasd geweest met wat een gemak hij, ondanks zijn visuele handicap (zijn zicht is beperkt tot het waarnemen van contouren en bij schemering/duisternis beschikt hij over geen zicht meer), over de smalste en steilste bergpaadjes kon lopen… af en toe uitschuivend terwijl wij ons hart vasthielden.

Gelukkig was Bakhta, één van de porters, altijd kort bij hem in de buurt. Daarnaast presenteerde Chhitup ons al lopend heel wat interessante informatie over het gebied, de mensen, het leven in de dorpen en liet hij regelmatig Nepalese liedjes welluidend tussen de bergen galmen.

We willen hier zeker Hom Bahadur, de tweede porter, niet vergeten. Onderweg is gebleken dat hij een talentvolle danser is, zelfs in Michael Jacksonstijl, een goede kok en vooral een heel lieve attentvolle jongeman. Als wij, totaal uitgeput, ons ergens neerzetten, kwam hij voorzichtig vragen of we iets wilden drinken of een koekje wilden. Zijn betoverende glimlach kregen we er telkens als extraatje bij. Ach, voelt zo goed… die kleine gebaren, zeker op momenten dat wij ons helemaal belabberd voelden.

Tot zover even een korte omschrijving van onze ploeg.

We weten niet goed hoe we woorden kunnen geven aan de vele indrukken die we onderweg hebben opgedaan en waarvan vele nog moeten bezinken.

Maar goed… we nemen jullie even mee op weg  doorheen de “hidden Himalaya’s” langs de nog traditionele Tibetaanse dorpen die zich kenmerken door hun typische bouwstijl. Hooimijten op de daken, spinnende en wevende vrouwen, kleine jolige kindertjes die ons met hun vuile snoetjes al van ver “namaskar” toeriepen, mannen lopend achter zwaar beladen muilezels enz.

En laten we zeker de masten met Tibetaanse vlaggetjes niet vergeten… gevleugelde zegeningen gedragen door de wind, dwalend tussen die onbeschrijfelijk mooie Himalaya’s. Om stil van te worden…

Het was zeker geen tocht waar op het einde van de dag een gezellige lodge met warme douche op onze aankomst lag te wachten. Wel hebben we uitgeput een tukje gedaan op een écht “Tibetaans dakterras” in het huis van een Lama, waarna we konden bijkomen met een glas heet water.

Het bijzondere aan het verblijf bij deze familie was de met pracht en praal ingerichte huistempel met brandende yakboterkaarsjes die het licht van Boeddha tot in onze kamer lieten schijnen.

En terwijl wij ’s nachts op een keihard bed lagen te slapen (gelukkig hadden we onze eigen matrasjes meegenomen), sliep de 92-jarige moeder van de Lama buiten in open lucht aan de deur van onze kamer. Een klein hoopje mens onder een stapel dekens. We hoeven jullie niet uit te leggen hoe dit voelde voor ons.

Als we terug denken aan de steile klim naar het klooster, zo maar eventjes 900 meter alleen maar klimmen over rotsige en zanderige bergpaadjes, dan bekruipt ons terug het gevoel van kortademigheid… niet alleen door de hoogte maar ook door zoveel natuurschoon om ons heen.

De laatste 100 meter naar het klooster “Raling Gompa” waren voor ons een echte marteling.

Stap voor stap zijn we er geraakt… ”almost dead” zei Walter. Gelukkig was de toezichthouder van het klooster er ook wat maakte dat we op de zolder boven het klooster mochten slapen, anders was het overnachten in een tentje of een grot het enige perspectief… we wilden er niet aan denken hoe dit allemaal zou afgelopen zijn.

Terug naar de zolder boven het klooster… vijf slapers op een rij in de geur van wierook en de allesomvattende energie van Boeddha…

De Nepalezen sliepen als rozen en Walter ging langzaam mee in het luidruchtige Nepalese slaapritme. Nicole werd ’s nachts weer geplaagd door een dwingende diarree-aanval. Onder een prachtige sterrenhemel in een ijskoude nacht, ver weg van het klooster (anders werd de gezegende grond onrein) ergens achter een dikke, beschermende rots mocht zij “loslaten”.

’s Anderendaags vroeg in de morgen was Walter weer aan de beurt… het hoorde er allemaal bij.

In het kleine, donkere keukentje naast het klooster konden we onze verkleumde lijven wat opwarmen en wat porties droge rijst eten… hopend op een binden effect.

Naast het klooster bevond zich de oorspronkelijke kloostergrot, zijnde de grot van de grote leraar Milarepa die door zijn wonderbaarlijke kracht alle demonen wist te verdrijven. Hij kreeg ons aller eerbetoon en in monnikenbanken hebben we beiden een tijdlang gemediteerd… en Boeddha zag dat het goed was.

En ja… we hebben heus geprobeerd om de Crystal Mountain te verkennen. Hoger dan 4100 meter zijn we niet geraakt. Toen maakten lichamelijke signalen ons duidelijk dat we écht niet meer verder konden. Chhitup en Bakhta zijn het avontuur wel aangegaan en klommen naar 5010 meter hoogte. Deze uitdaging hebben we mogelijk een volgende keer nog te goed!

De afdaling was al bijna even spectaculair als de beklimming want het was opletten geblazen om niet in een mum van tijd enkele meters naar beneden te glijden.

En weer mochten we overnachten in het huis van een Lama. In de boeddhistische Nyingmapa-beleving zijn Lama’s veelal getrouwd. Ze leiden als geestelijke verzorgers ook een leven als boer. Ze genieten daarbij van de plaatselijke bevolking duidelijk het respect in hun functie als Lama.

Het waren homestays in de totale betekenis van het woord. Alles moest nog geregeld worden op het moment zelf. Hun leventje liep gewoon door en wij mochten er even deel van uitmaken. Toekijken hoe Tibetaanse boterthee gemaakt werd (maar niet door ons gedronken), hoe de aardappelen tot een pikant prutje werden geroerd en verrassend goed smaakten, maar ook moeten vaststellen dat het toilet tegelijkertijd als afwasplaats dienst deed… Afwassen gebeurde met koud water, met een vuil smoezelig doekje waarna het vettige afwaswater dienst deed om het toilet door te spoelen.

Je zou van minder diarree krijgen… en Walter moest weer spurten!

Het is voor ons een les in overgave geweest, in het hier en nu blijven, blij en dankbaar dat al deze mensen uit de Nyinvallei ons zo gastvrij hebben ontvangen en ons even lieten binnenkijken in hun dagelijks leven. En vooral zijn we er ons nooit eerder zó sterk van bewust geweest hoe een luxueus leventje wij westerlingen leiden.

Toen we gisterenavond samen met de familie van Chhitup aardappelmomo’s (deegwaren gevuld met kruidige aardappelen en gekookt in water) aten en van de 60-jarige moeder van Chhitup vernamen dat zij in 1 dag naar het klooster loopt en dezelfde dag ’s avonds weer terug thuis is, voelden we ons héél erg klein worden. Toen drong het nog meer dan ooit tot ons door dat deze mensen, veel meer dan wij, gebruik maken van hun natuurlijke kracht die elk van ons bij zijn geboorte heeft meegekregen.

Tot zover lieve mensen enkele indrukken van onze pelgrimstocht. Met de bijgevoegde foto’s hopen wij ons verhaal nog wat meer in te kleuren.

In een volgende nieuwsbrief brengen we jullie zeker op de hoogte van het levenswerk van Chhitup, de twee tehuizen voor blinde en andere gehandicapte kinderen onder de naam van Head Nepal, en wat onze Stichting hierin al betekend heeft en nog wilt betekenen.

Ook dank aan alle donateurs die hebben bijgedragen aan deze sponsortocht. Meer informatie over de besteding van het geld voor de organisatie van een medisch oogkamp volgt later.

Namaste

Hartelijke groeten

Walter en Nicole

Geplaatst in Blog, Nieuws, Sponsortrekking sidebar.

2 reacties

  1. Pingback: Medisch kamp in Humla | Stichting Nepal geeft!

  2. Pingback: Duw Nicole en Walter het klooster in | Stichting Nepal geeft!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.