Bestuur
Stichting Nepal Geeft! is ontstaan uit het samenkomen van twee initiatieven. Aan de ene kant waren Nicole en Walter bezig een meer geschikte organisatorische vorm te geven aan hun activiteiten in de dorpen Nalang en Salang van het Dhading District. Zij hebben in de periode september 2012 tot en met mei 2013 negen maanden vrijwilligerswerk gedaan in de gezondheidszorg en het onderwijs en daar een aantal activiteiten ondersteund die zij eenmaal terug in Nederland en België verder wilden doorzetten. Aan de andere kant waren daar Herman en Johan die op dat moment een stichting aan het opzetten waren om voornamelijk hun activiteiten in Simikot, Humla te verstevigen. Samen hebben wij toen de handen in elkaar geslagen en zijn op de Stichting Nepal Geeft! uitgekomen.
Op 1 april 2007 ben ik vrijwillig gestopt met mijn betaalde werk bij een middelgrote woningcorporatie in Noord-Brabant. Niet dat ik mijn werk als beleidsmedewerker niet meer leuk vond, maar na een periode van bezinning was ik tot de slotsom gekomen dat ik iets anders wilde doen. Ik was toentertijd 58 jaar en fysiek en mentaal nog in een puike conditie, kortom… ik kon en wilde nog graag wat doen voor andere mensen en dan met name in de Derde Wereld.
Nepal geeft! is een kleine hulpverleningsorganisatie die zich het lot en het bijkans uitzichtloze bestaan van de Nepalese burgers aantrekt en aan verandering en verbetering daarvan actief wil bijdragen. Uit solidariteit, uit menslievendheid, jazeker, want waar wij dankzij internet weet hebben van ‘de situatie in de wereld’ is, in mijn opvatting, aan de kant blijven staan geen optie meer.
Mijn achtereenvolgende bezoekjes aan Nepal hebben mij nog eens duidelijk gemaakt, dat wij onze ogen niet (langer) mogen sluiten voor de dramatische, om niet te zeggen mensonterende woon-, leef- en werkomstandigheden van de ‘gewone’ mensen in Nepal. Ook zij hebben recht op een menswaardig bestaan met toekomstperspectief.
Ik vind het werkelijk fantastisch om mij hiervoor te mogen en kunnen inzetten. Ondanks de doorgaans miserabele leefomstandigheden van de mensen in de bergdorpen van Nepal, is hun vriendelijkheid, hun gastvrijheid, hun (spirituele) levenshouding voor mij een werkelijk adembenemende en inspirerende ervaring geweest. Wij kunnen en hebben iets te leren van deze prachtige rijke cultuur en dat vraagt alleen maar dat wij ‘afstand doen van al onze Westerse ballast’ en zonder mening, zonder oordeel en met een ‘open mind’ kijken, luisteren en spreken en vanuit deze houding onze ervaring ervaren.
Op één van onze avontuurlijke reizen door China, Tibet en Nepal kwamen mijn vrouw Paula en ik terecht in een tapijtfabriekje bij Lhasa in Tibet, waar blinde mensen werkten. Daar was een paar weken daarvoor een klein blind jongetje van een jaar of 7 binnengebracht, die tot dan toe helemaal niks had gezegd. Een kwartiertje na onze aankomst stond hij op en begon heel mooi te zingen. Het bleek te gaan om zijn droom, dat hij als hij groot was hoog in de lucht over de bergen van zijn prachtige land zou vliegen.
Dàt was voor mij het moment dat ik mij voornam iets voor blinde/slechtziende kinderen te gaan doen. De vraag was: hoe? En of het toeval was of niet, enige tijd later ontmoette ik Herman de Jong, die al een tijdje bezig was met een stichting die goed werk deed in de regio Tibet/Nepal. Hij bleek secretaris te zijn van de Stichting Nepal Geeft. Aanvankelijk hielp ik hem als vrijwilliger met een aantal geld opbrengende acties, maar ik werd, zoals dat gaat, na een tijdje bestuurslid. We kwamen in contact met ene Chhitup Lama (zelf ook zeer slechtziend), die dezelfde droom bleek te hebben namelijk om blinde en slechtziende kinderen een betere toekomst te bezorgen. Al gauw (in 2012) bezocht ik met Herman zijn mobiele blinde school in Simikot (in Noordwest Nepal) en was direct verkocht! Deze kinderen verdienden als geen ander een betere toekomst!
Vele contacten met sponsors (waaronder Wilde
Ganzen, Unica Foundation en WereldWijd voor Kinderen) werden gelegd en vele acties volgden. Wat mij bijblijft zijn de optredens van Herman en mij op de Bestse Dulfkes Mart (zie foto), waar we zogenaamde aandelen van onze stichting verkochten aan de vele bezoekers: het enige aandeel waar je niet rijk van wordt, maar waar je wel een heel goed gevoel aan overhoudt. Via een aantal goede contacten in mijn/ons netwerk haalden we inmiddels toch wel aardig wat geld op.
In 2016 bezochten wij (Paula, Herman, Trudy en ik) Simikot weer onder andere voor de opening van Head Vision Home, een opvanghuis voor plm. 25 kinderen van Chhitup’s ngo HEAD (Himalayan Education and Development). Onze vrouwen zagen toen met eigen ogen de kinderen waar wij ons voor inzetten. Dat heeft hen diep geraakt en nog meer dan anders besefte ik wat onze bijdrage daar voor de kinderen betekende. Het heeft mij tot op de dag van vandaag gesterkt om hier met alle ijver en plezier mee door te gaan. En zo wordt momenteel, mede dankzij onze financiële steun, een groot nieuw opvanghuis gebouwd voor de huisvesting van 60 a 70 kinderen.
Ik ben geboren in Amsterdam en heb tijdens mijn jonge jeugd gewoond in Jordanië, Colombia en Congo. Ik ben daar geconfronteerd met mensonterende leef- en woonomstandigheden van mensen. Dat heeft mij gevormd tot de man die vanuit zijn hart geïnteresseerd is in mensenrechten in de wereld.
Ik ben voorzitter van Amnesty Gouda en daarnaast sinds medio 2023 lid van het bestuur van Stichting Nepal Geeft samen met Herman en Peter, 2 inspirerende mannen.
In maart 2024 ben ik, samen met mijn 2 zoons Hidde en Douwe, 3 weken naar Nepal geweest. Het was echt een droomvakantie. Nepal is een fantastisch land met een adembenemende natuur, heel vriendelijke inwoners en prachtige Hindoeïstische en Boeddhistische tempels.
Mijn zoons en ik hebben Chhitup Lama, onze contactpersoon, met wie SNG al jarenlang intensief samenwerkt, ontmoet in Kathmandu. Het was mooi om de man te ontmoeten die zijn droom heeft gerealiseerd met de bouw van een groot opvanghuis in Simikot. Een plek die zorg en onderwijs bied voor zo’n 60 a 70 blinde en gehandicapte kinderen. Ik vind het werkelijk fantastisch om mij hiervoor de komende jaren te mogen en kunnen inzetten, want ontwikkelingswerk is nooit af.