Bezoek aan Humla – Simikot

Van zondag 9 t/m vrijdag 14 september 2018 was ik samen met Loes, Bram en Kalpana op bezoek in Simikot. De dag daarvoor waren we, zoals inmiddels gebruikelijk, naar Nepalganj Airport gevlogen, een hub dicht tegen de Indiase grens. Daar wachtte, net als al die vorige keren, Bishnu ons op om zowel onze bagage en vervoer naar hotel Siddartha te regelen als, de volgende ochtend, onze boarding passes en security check af te handelen.

Zoals gezegd, de volgende morgen vroeg door naar Simikot, waar wij werden opgewacht en hartelijk verwelkomd door Tsomu Lama, de zus van onze contactpersoon Chhitup Dorji Lama. Dat gaat altijd en onvermijdelijk gepaard met een klein Nepalees welkomstceremonieel, namelijk de khatta=sjaal die elke bezoeker ten deel valt en ‘omhangen’ krijgt.
Van daaruit direct door naar ons hotel Manasarovar in ‘het centrum’ van Simikot. Maar aan ons bezoek aan HEAD/Simikot ging de nodige voorbereiding vooraf en wel in Kathmandu/Chapagaun.

CHAPAGAUN

Samen met haar man Anish ‘runt’ Kalpana Basnet een groot centrum voor de opvang en (intensieve) begeleiding van mentaal en/of fysiek gehandicapte kinderen. Zij hebben de ambitie om van de SERC-school in Chapagaun (plm. 10 kilometer zuidwestelijk van Kathmandu), ofwel Specialized Education and Rehabilitation Centre for disabled children, het beste en grootste opvangcentrum van Nepal te maken. Momenteel zijn er dagelijks zo’n 95 kinderen in huis, maar dat moeten er op termijn zo’n 240 worden. En het moet gezegd, hun energie en motivatie werkt aanstekelijk en maakt hun inzet voor het lot van deze kinderen zeer geloofwaardig. Wij zijn er natuurlijk wezen kijken en laten hier de foto’s ‘het woord doen’.

1. De schoolbus die dagelijks een 30-tal kinderen
2. Ontvangst met een kopje thee door een van ophaalt en weer naar huis brengt kinderen van SERC

1. De ‘ontvangstbalie’ van SERC
2. Kinderen tijdens de ‘pauze’ en nieuwsgierig naar dat vreemde bezoek

De SERC-school is een indrukwekkend complex, dat daadwerkelijk in minder dan 6 maanden uit de grond is gestampt. Het kent, door de ruime beschikbaarheid van grond, geen verdiepingen. Desgevraagd laat Anish weten, dat het complex aardbevingsbestendig is gebouwd en dat dat verre te verkiezen valt boven (dure) hoogbouw, want ingeval van een aardbeving of andere calamiteit moeten de kinderen snel en langs de kortste weg in veiligheid gebracht kunnen worden. Dat, zo stelt hij, is voor ons het belangrijkste uitgangspunt geweest en dan valt een hoog gebouw met lift sowieso af. Nog los van de kosten, want cement is in Nepal bijkans onbetaalbaar.

1. Overzicht van SERC-terrein en bebouwing
2. Kalpana en Anish Basnet, oprichters en leidinggevenden SERC-school

SIMIKOT

Na ons in hotel Manasarovar te hebben opgefrist, volgde de eerste dan wel hernieuwde kennismaking met Head Vision Home (huisvest nog uitsluitend meisjes) en Head Enable Home (idem, maar dan uitsluitend jongens). Ze gaan allemaal (in totaal zo’n 45 kinderen), zoals gebruikelijk, gekleed in een school-/headuniform. Chhitup was inmiddels terug uit de TAR (Tibetan Autonomous Region), ontving ons op zijn kantoor en leidde ons rond in beide homes.

HEAD VISION HOME

1. Chhitup op zijn kantoor
2. Twee meisjesslaapkamers

Daarna door naar Head Enable Home, dat op een steenworp afstand is gelegen. Daar, zoals gezegd, uitsluitend jongens en een spreekuur- en behandelruimte voor Loes & Bram, die tot eind september in Simikot zouden blijven.

HEAD ENABLE HOME

1. Vanuit HVH op weg naar HEH
3. Zicht op HVH vanaf balustrade HEH

HEH telt o.a. 4 jongensslaapkamers, een slaapkamer voor Bakhta (gezondheidswerker) en Nirmal (ict-man/technicus), 2 kleine leslokalen, een kamer voor de opslag van de batterijen van het zonne-energiesysteem en een eigen werkruimte voor Loes & Bram.

1. Samen met Wilde Ganzen en de Unica Foundation hebben wij dit zonne-energie systeem december vorig jaar gerealiseerd
2. Loes weet direct de aandacht te vangen van de HEH-jongens

Na HVH en HEH uitvoerig te hebben bezichtigd, volgt een eerste sightseeing richting nieuwbouwlocatie en aansluitend Upper-Simikot waar echt de allerarmste gezinnen (=daliths) wonen. De bezichtiging van de locatie voor de bouw van het nieuwe HEAD-quarters, waarin beide homes onder 1 dak komen, is bepaald niet spectaculair. Het lijkt een groot terrein (ruim 400 m2), maar de huisvesting van plm. 45/50 kinderen inclusief de nodige leslokalen en kantoorruimtes voor HEAD-medewerkers betekent vrijwel automatisch een gebouw met meerdere verdiepingen. Zo bezien, oogt de locatie plotsklaps tamelijk klein, maar er is, zo laat Chhitup weten, in de toekomst wellicht de mogelijkheid om een belendend perceel aan te kopen.

1. Afstand tot Bakhta plm. 20 meter
2. Halverwege aan de overkant Nirmal
3. Afstand tot stenen wal plm. 23 meter

Het terrein heeft min of meer de vorm van een mislukte rechthoek met een hoogteverschil (vanuit het pad oplopend naar de stenen wal van naar schatting 5 a 6 meter. Over de nieuwbouw van HEAD ga ik nog uitvoerig in overleg met Chhitup en zijn bestuur.
De tweede dag in Simikot een aantal scholen bezocht, waaronder de Kalashilta Primary School, en aan de andere kant van de landingsbaan op bezoek geweest bij een opvanghuis-/school voor dove kinderen en kinderen met een verstandelijke beperking. En opmerkelijk: er rijden tegenwoordig jeeps en traktoren rond in Simikot en dat is echt pas sinds kort, Zo bleek er ook ineens een 1ste geldautomaat te zijn en een 2-tal nieuwe hotels (Simikot is vanuit Nepal hét vertrekpunt voor een meerdaagse trektocht naar Mt. Kailash, de voor Hindoes en Boeddhisten heilige berg die niet beklommen mag worden).

DE KINDEREN VAN HVH & HEH

Loes, Bram en Kalpana zijn in de eerste plaats in Simikot voor de kinderen, d.w.z. voor onderzoek, diagnose en eventueel behandeling van fysieke beperkingen of handicaps. Daar zijn ze de derde dag van hun bezoek mee begonnen (en niet meer mee opgehouden tot aan hun vertrek op 30 september). Op dat eerste spreekuur is individueel naar 4 kinderen met een handicap gekeken en toen kon al snel de conclusie worden getrokken, dat, wanneer de kinderen in Nederland zouden zijn geboren, zij niet of nauwelijks gehandicapt zouden zijn geweest. Een toch wel wrange conclusie, terwijl, gegeven deze situatie, er gelukkig wel degelijk betaalbare verbetermogelijkheden waren bij een aantal kinderen.
Soms ging het gewoon om vanuit Nederland meegenomen brillen, waarvan er 1 of meerdere de goeie sterkte hadden en ook nog bleken te passen!

1. Hier Bram, Soniya, Loes en Puspa
2. Samjhana is gelukkig met haar nieuwe bril

Zo hebben Loes & Bram zo’n 2,5 week alle HEAD-kinderen gezien, medisch onderzocht en gediagnosticeerd. Maar daar is het niet bij gebleven, want bij een aantal kinderen (zie foto’s) kon direct een (betaalbare) oplossing worden gevonden. Verder hebben zij een presentatie gegeven voor een groot aantal leraren van de diverse scholen over zintuigen, en wat daar allemaal mis kan zijn, en over ergotherapie. Volgens Chhitup de 1ste keer, dat zij een dergelijke uiteenzetting voorgeschoteld hebben gekregen!
Inmiddels zijn Loes & Bram weg uit Simikot, maar niet dan nadat zij eerst een Healthcare Report hebben geschreven met conclusies en aanbevelingen ten behoeve van het SNG-bestuur. Jullie hebben het geweldig gedaan en ook Chhitup is in zijn nopjes met jullie werk!

HEAD-NIEUWBOUW

Herman heeft intensief overleg gehad met het bestuur van HEAD over haar eerdere wens en besluit (zomer 2017) om de huidige gehuurde locaties Head Vision en Head Enable Home onder 1 dak te brengen: een gebouw in eigendom en geschikt voor de opvang en huisvesting van maximaal 50 kinderen inclusief alle benodigde voorzieningen.
Teneinde richting de toekomstige architect een duidelijk Programma van Eisen voor te kunnen leggen, is uitvoerig gesproken over de uitgangspunten, te weten

  • 100% kindvriendelijk;
  • zoveel mogelijk klimaatneutraal/-vriendelijk en
  • aardbevingsbestendig.
    en vervolgens over
  • het aantal ruimtes;
  • de grootte van de benodigde ruimtes en
  • het gebruik van de ruimtes.

Dat leidde tot een indrukwekkende opsomming van eisen en, gegeven de beperkte oppervlakte van de beschikbare locatie (iets meer dan 400m2), een hoogbouw van 3 verdiepingen. Dat lijkt aan de hoge kant, maar er staan in Simikot meer gebouwen/hotels met 2 of 3 verdiepingen. Uiteindelijk is het aan de architect om een ontwerp te presenteren, dat zo goed mogelijk tegemoet komt aan de uitgangspunten en het PvE. Los hiervan dient het HEAD-bestuur de bouwkosten scherp te bewaken, want, hoe gek het ook klinkt voor een stadje in the hidden Himalayas, bouwen in Simikot is duur, soms heel duur. Dat laatste hangt niet alleen af van de bouwmethode en de gebruikte materialen, maar ook en vooral van het onvermijdelijke luchttransport vanaf Nepalganj (zo’n driekwartier vliegen) naar Simikot.
Conclusie, we staan aan het begin van een nieuwbouwproject/-proces met een looptijd van 5, nee misschien wel 10 jaar!

VERTREK

Samen met Kalpana ben ik na 5,5 dag Simikot weer vertrokken via Nepalganj naar Kathmandu. Met een rugzak vol indrukken en ideeën heb ik afscheid genomen van Chhitup en alle andere vrienden van HEAD-family: Tsomu, Manisha, Nirmal, Ram, Lokraj, Bakhta, Kalpana en uiteraard Bram & Loes.

Geplaatst in Blog, Nieuws.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.